In simple and even difficult situations these techniques of structuring info have proven to be succesful. In situations where we are facing a complex (or even chaotic) environment  factual conversations drilling for structured info are often not enough. We need context and sense-making to understand what is really happening.

Are many (most?) of our conversations in the workplace not transactional? Are they conversations at all? It is here where storytelling comes in.

Let me share with you this story where Michael Parkinson of ABC Television once interviewed Orson Welles.

 Orson Welles came to my room and I’d been working on this interview for, like, all my life, and I opened the door and he was dressed entirely in black, black sombrero, black tie, black shirt, black cloak and he swept into the room. Incredibly dramatic.

“My name’s Orson Welles”, he said “And you would be?”

And I said, “Er Parkinson.”

“Yes”, he said.

And he looked around and he saw this scrap of paper on my desk and he said, “That?”

I said, “My questions.”

“Do you mind if I look?”

I said, “No.”

And he picked them up and he turned to me and he said, “How many of these shows have you done?”

I said, “Two.”

“I’ve done many more”, he said. “Will you take my advice?”

I said, “Certainly”.

And he ripped up the questions and he said, “Let’s talk”. And walked away.

And he sat down and he did two one hours that night, that were majestic”

Sometimes the best stories arise from our letting go of the process and just having a conversation. 

Welcome your thoughts.

Just found this new TEDTalks posting of David McCandlesson.

Some quotes out of David’s speech:

“Information design and visualization poor the data in.”

“Data needs context to come to live.”

“We need to combine the language of the eye and the language of the mind.”

“Knowledge compression by using images.”

“Absolute figures need relative figures.”

“Information design is the solution for the information overload.”

What is the big deal here?

Where has David been hiding the lost couple of years. Has David never heard of the power storytelling to bring data to live?

More than images storytelling gives meaning and context to data. But the word storytelling does not seam to appear in David’s dictionary. How disappointing.

1 big tip for David: have a look at the work of Jonathan Harris.

And please read my earlier blog posting on Jonathan Harris.

(Reading this posting will at least by good for 1 thing: practicing your Dutch.)

Maar mijn aandacht werd pas echt getrokken door een blogbericht van Jean Philip. Het blogbericht bracht mij naar het verhaal van Phillip Toledano die een erg emotionele en oprechte story van zijn vader Edward vastlegde in een dagboek aangevuld met een pakkende fotoreeks.

De dvd liep op zijn einde. De muziek werd met de minuut dramatischer naarmate ik dieper en dieper in de fotoreeks kwam. Een vreemde combinatie op deze zondagnamiddag. Ik werd er in ieder geval helemaal week van. En er overviel mij een moment van intens geluk. Graag deel ik dit hier met jullie. (De dvd is bij mij gratis uitleenbaar.)

Er was eens een nieuwe economie.

Het lijkt een eeuwigheid geleden. Maar het verhaal ligt nog maar tien jaar achter ons. Iedereen was wild enthousiast. Zeker zij die nieuwe bedrijven oprichtten en het woordje “internet” in hun businessplan hadden gezet. Want voor hen viel het geld als rijp fruit uit de bomen. Maar het sprookje bleef niet duren. Een virtuele wereld is nu eenmaal niet echt. De economie toonde zich nochtans veerkrachtig. De bedrijven die niet gestoeld waren op virtuele dromen maar op mortel en stenen, namen weer het voortouw. De oude economie groeide en bloeide als nooit te voren. Zelfs de armste Amerikaanse burgers konden plots huizen kopen waar ze voordien altijd alleen maar van hadden kunnen dromen. Het stond in de sterren geschreven dat ook dit verkeerd zou aflopen. De graaicultuur van de banken leidde bijna tot de ineenstorting van het hele economische bestel. Zonder de massale  miljardensteun van de regeringen zou de wereldeconomie teloor zijn gegaan. Anno 2010 krabbelt ze langzaam weer overeind.

Tegen die achtergrond van de spectaculaire wereldgebeurtenissen van de afgelopen tien jaar is er ook in ons eigen persoonlijke leven heel veel veranderd. We krijgen doodsangsten als we vijf minuten niet online zijn. En als we business willen doen, moeten we geen prospects meer overtuigen maar klanten maken van vrienden die onze volgers zijn geworden. Elke zelfstandige die een succesvolle zaak wil uitbouwen heeft volgers nodig. Die hij niet beloont na de verkoop, maar eigenlijk al vooraf. Hij zal daar alleen in slagen als hij een goed verhaal kan vertellen. Fluitje van een cent. Het verhaal van elke starter is uniek. Toch? Jammer genoeg niet. De praktijk blijkt anders. De kunst om een goed verhaal te vertellen lijkt te zijn weggeëbd naarmate de technologie er meer op vooruit is gegaan.

His book “The art of of possibility” starts with a wonderful story.

“Waiter”, I said, in an exuberant mood, “I have a perfect life, but I don’t have a knife.”

I was having breakfast with a friend of one of my periodic visits to London to conduct the Philharmonia Orchestra. I heard giggles behind me and, turning around, caught the eye of a girl of about twelve with a typically English pudding-bowl haircut. We exchanged smiles, and then I went back to my conversation and to my breakfast.

The next day, I passed the young lady again in the breakfast room and stopped to speak with her.

“Good morning. How are you today?”

She drew herself up ever so slightly and, with a tilt to her chin and a sparkle in her eye, answered me.

“Perfect”, she said.

Later, when she was leaving with her parents, I called out mischievously, “Have a perfect day!”

“I will!” she responded, as though it were the easiest, most obvious choice in the world.

And with that, she sailed out into a universe of possibility.

The power of a great idea…
The power of a good scenario…
and lots of emotion,
finding its way in a beautiful story for the good cause.
Spread the news!

The quote above comes from a very interesting discussion I found here.
My question to you:
Is storytelling in a business context today not mostly used as a manipulative corporate communication tool?

Let’s throw in an example of what most people see as good digital storytelling

Good advertsing? Yes. Good marketing? Maybe? Good storytelling? I like to ask you

Should we be reclaiming of the very term storytelling, from its instrumental and manipulative use in marketing –be it corporate or social– to one of engaging with and understanding the world?

Storytelling is evidently a matter of sharing experiences and construing collective memories and narratives –around a brand, or an identity, or a defined development goal– but it is just as important to learn to analyze and deconstruct these same narratives –the fictional fabric that constitutes society.

Welcome your thoughts.

Vanaf september is hij er weer.

De ééndaagse story-workshop:

“Making your message stick by using the succes-story-model”

Data & details kan je aanvragen op rafstevens@me.com

Allen daarheen.

“Today it is not enough to be a champion, you must also look like a champion, talk like a champion and act like a champion.” Dat zou Carl Lewis ooit gezegd hebben. Het komt er op neer dat het niet volstaat een uitzonderlijk product te maken. Het moet er ook straf uitzien en er hoort een goed verhaal bij.

Verhalen motiveren, overtuigen, inspireren en informeren. Verhalen zijn efficiënter dan traditionele op feiten gebaseerde methodes om complexe ideeën te communiceren. Om mensen te inspireren. En Bart De Wever heeft een verhaal.

Laten we samen even kijken naar de elementen van zijn verhaal:

• er is een duidelijke hoofdrolspeler:  dé Vlaming (verpersoonlijkt in de vorm van Bart zelf)
• er is een duidelijke tegenstander: dé Walen (verpersoonlijkt in de vorm van Elio Di Rupo)
• een eenvoudig plot; met een duidelijk begin, midden en eind (de duidelijkheid ivm het eindpunt -een onafhankelijk Vlaanderen?- is misschien een element dat in het verhaal nog het meest ter discussie staat)
• een duidelijke rode draad (”Het moet anders!”)
• een conflict: alle Franstalige tegen onverantwoordelijke De Wever
• emotie: hoewel zijn gezicht niet altijd vol emotie staat, spreekt De Wever steeds vanuit zijn eigen emotie
• authenticiteit: De Wever is wie hij is en zet dit in als katalysator
• dynamiek (in elk goed verhaal gebeurd er plotseling iets -laten we het de plotwending noemen- waarbij de hoofdrolspeler uit zijn kot komt en uiteindelijk zegeviert): De Croo junior trekt de stekker uit de regering
• zingeving: een goed verhaal geeft betekenis aan het hoe en waarom: De Wever kiest niet voor “postjes”, maar gaat voor de Grote Zaak en het belang van De Samenleving

Bart De Wever heeft een  goede ’story’. En dan komt de ‘telling’ nog. Je hoeft dus geen minzaam verteller te zijn om krachtig over te komen. Dat De Wever een oratorisch talent is daar is ieder het over eens. Is Barack Obama dat ook niet? Maar vergelijk de twee heren eens. Oratorisch totaal verschillende stijl. Maar beide weten vanuit hun eigenheid “hun verhaal” op authentieke wijze krachtig te brengen.

Nog even verder over dat verhaal. Annette Simmons (auteur van The Story Factor) onderscheidt 6 verhaal typen:

1. Who I Am Stories
2. Why I Am Here Stories
3. My Vision Story
4. Teaching Stories
5. Values in Action Stories
6. “I Know what you are Thinking” Stories

Obama zijn verhaal was een typisch “My vision story”. Denk Martin Luther King: I have a dream. De Wever zijn verhaal is een typische combinatie van een “Who am I story” met een “Why am I here story”.

“Who are you and why are you here?” If you don’t take the time to give a positive answer to that question, they will make up their own answers—usually negative.  (….) You need to tell a story that demonstrates you are the kind of person people can trust. (…) I’ve seen many leaders use the power of a story of a personal flaw to great effect. The psychologists call it self-disclosure. One theory about why this works is that if I trust you enough to show you my flaws, you will trust me enough to show me yours.

“Who am I stories” zijn verhalen die vanuit het oogpunt van de spreker MOETEN verteld worden. Niet om in te spelen op de behoefte van een bepaalde doelgroep of segment (om de Vlamingen te overtuigen bijvoorbeeld) maar wel omdat het verhaal Het Groter Belang dient (The Big Cause). En wanneer De Wever nog eens gevraagd zou worden naar zijn uiteindelijke doel dan kan hij misschien inspiratie halen bij de Amerikanen die in deze context vaak spreken van “A Big Hairy Audacious Goal” (BHAG) (vrij vertaald: het grote vette doel; denk ook aan De Wever zijn eerdere uitspraken over “een grote vette vis” die hij wilde binnenhalen).

“A true BHAG is clear and compelling, serves as unifying focal point of effort, and acts as a clear catalyst for team spirit. It has a clear finish line, so the organization can know when it has achieved the goal; people like to shoot for finish lines.”

Ik geloof dat te veel kiezers op De Wever gestemd hebben voor andere redenen dan zijn Grote Einddoel (lees: onafhankelijkheid van Vlaanderen). Dit maakt dat als De Wever zijn verhaal blijft vertellen vanuit de “Why I am here” invalshoek hij mogelijk op korte termijn een groot probleem gaat hebben. Al de mensen die niet voor De Wever gestemd hebben voor de realisatie van een onafhankelijk Vlaanderen maar voor een andere reden, zijn vandaag allen loyale volgers van zijn “verhaal”. Ze zijn fan. Ze zijn geïnspireerd. En hij is hun held. Maar wat bindt al deze mensen? Welk Big Hairy Audacious Goal. Al deze mensen zullen de volgende weken aandachtig (blijven) luisteren naar wat hun held hen steeds weer vertelt. En als De Wever hen wil blijven connecteren met zijn verhaal dan zal hij snel met een vernieuwd Big Hairy Audacious Goal moeten komen waarmee de meerderheid van zijn kiezers zich kan identificeren. Dat de meerderheid kan inspireren op zo’n manier dat zij De Wever willen blijven volgen (tot in Wallonië toe). Want een BHAG geeft zin en betekenis. En is dit nu net niet wat onze samenleving meer dan ooit nodig heeft?